Soms heb je van die periodes waarin alles vanzelf lijkt te gaan. Je voelt ruimte, je bent aanwezig, je ademt dieper. En soms… leef je vooral op wilskracht. Je gaat door omdat het moet. Je houdt alle ballen in de lucht, omdat niemand anders het doet. Je zegt dat het “wel oké” is, terwijl je diep van binnen weet dat je eigenlijk vooral aan het overleven bent.

Het bijzondere is: de meeste van ons merken die overgang pas laat.
Omdat we gewend zijn sterk te zijn, meestal sterker dan goed voor ons is.


Hoe overleven eruitziet (en waarom je het vaak niet doorhebt)

Het zit in kleine dingen:

  • Je adem zit hoog in je borst.
  • Je voelt je moe, maar je gaat toch door.
  • Je agenda loopt over, maar het “hoort er gewoon bij”.
  • Je hebt behoefte aan rust, maar je schuift het nog even vooruit.
  • Je voelt wat anderen nodig hebben, maar niet meer wat jij zelf nodig hebt.

Veel vrouwen zijn zo gewend om te zorgen, mee te bewegen en zich aan te passen, dat ze het contact met zichzelf langzaam kwijtraken. Zonder dat ze het merken.

Dit heet: leven in de overlevingsstand.
In oude tradities zeggen ze dat je je centrum verlaat.
Hoe je het ook noemt — het voelt alsof je jezelf ergens hebt achtergelaten.

Dat ene moment waarop je wakker wordt

Wanneer je in de natuur komt komt vaak het besef;
“Zo wil ik het niet meer.”
Ik zie het bij de deelneemsters van de retraites gebeuren.
Ze komen aan in Zweden, ze genieten van de natuur. En dan tegen de tweede dag groeit het besef hoe zij hun leven volproppen en te weinig tijd voor zichzelf hebben.
Te weinig momenten om op te laden. Te laat voelen wat er nou echt bij ze leeft. En al helemaal geen nee zeggen.

Van aanpassen naar voelen

De beweging terug naar luisteren wat er in je leeft is dan noodzakelijk.

Het begint bij even stilstaan. Het begint bij je lichaam serieus nemen.
Bij die schouders die al maanden vastzitten.
Bij de spanning in je buik.

En het begint bij ontvangen.
Niet alles zelf dragen.
Niet altijd de sterke zijn.

En begint het 'Nee' zeggen, wanneer je voelt dat je ruimte en tijd voor jezelf nodig hebt.

Hoe de natuur ons terugbrengt naar onszelf

De natuur is niet alleen rustgevend.
Ze herinnert je aan iets wat je vergeten bent.

  • Bomen laten zien dat je stevig mag staan.
  • Water laat zien dat emoties mogen stromen.
  • Het ritme van de seizoenen vertelt dat je niet continu hoeft te presteren.

In de natuur zakt je adem vanzelf. Je gedachten worden ruimer.
De druk valt even weg en dan voel je ineens:
O ja… daar ben ik weer....zó voelt leven.

Leven: ruimte vanbinnen

Leven gaat niet over een perfect gebalanceerde agenda.
Het is iets wat je vanbinnen voelt.

Het is:

  • keuzes maken die passen bij jou;
  • je grenzen voelen en ernaar luisteren;
  • minder moeten, meer aanwezig zijn;
  • rust houden zonder schuldgevoel;
  • en vooral: niet meer dragen wat nooit van jou was.

Wanneer je leven weer stroomt, voel je dat meteen.
Je bent zachter, maar steviger.
Minder bezig met wat moet, meer met wat klopt.