Tijdens mijn retraites en gesprekken hoor ik vrouwen regelmatig vertellen over gesprekken met hulpverleners, adviezen van vriendinnen of boeken die ze hebben gelezen. Vaak hebben ze mooie inzichten opgedaan en woorden meegekregen die ergens ook hoop geven. Woorden als: je moet meer van jezelf houden, wees eens wat liever voor jezelf of je moet je eigen liefdevolle ouder worden.
Het zijn woorden die inmiddels zo vertrouwd klinken dat we bijna vergeten stil te staan bij wat ze eigenlijk betekenen. Ik noem ze weleens containeradviezen. Zoveel betekenis, zoveel lagen en zoveel ervaring, dat het moeilijk wordt om er grip op te krijgen.
Wat mij opvalt, is dat het gesprek vaak stopt op het moment dat het eigenlijk zou moeten beginnen. Het advies wordt uitgesproken, de vrouw knikt, neemt het mee naar huis en probeert er iets van te maken. Alleen wat moet je ermee als je niet weet hoe een liefdevolle ouder eruitziet? Hoe moet het advies om meer van jezelf te houden landen als je niet weet hoe dat voelt?
Wanneer een vrouw tijdens een gesprek tegen mij zegt dat ze haar eigen liefdevolle ouder moet worden, vraag ik meestal wat een liefdevolle ouder voor haar is. Op dat moment wordt het vaak stil. Zo heeft ze er nog niet eerder naar gekeken.
Want wat is een liefdevolle ouder eigenlijk?
Hoe praat een liefdevolle ouder tegen jou wanneer je een fout maakt? Hoe kijkt die naar jou wanneer je moe bent, wanneer je twijfelt aan jezelf of wanneer je iets niet goed hebt gedaan? Wat gebeurt er in jou wanneer je de woorden liefdevolle ouder hoort? Roept het warmte op? Veiligheid? Verlangen? Verdriet? Of misschien juist helemaal niets?
Dat laatste is misschien nog wel het meest interessant.
Soms landen woorden niet in je omdat je ze niet kent vanuit ervaring. Je begrijpt ze met je hoofd, maar ergens vanbinnen is er nog geen plek waar ze zich aan kunnen hechten. Als veiligheid onbekend terrein is, blijft veiligheid een begrip. Als acceptatie weinig ruimte heeft gekregen in je leven, blijft zelfcompassie een mooi idee. En als je nooit hebt ervaren hoe liefdevolle zorg eruitziet, hoe word je dat dan ineens voor jezelf?
Dat zijn vragen die onderzocht mogen worden.
Voor mij begint de innerlijke reis precies daar. Niet bij het verzamelen van nieuwe inzichten of het onthouden van mooie zinnen, maar bij het onderzoeken van wat woorden voor jou betekenen. Hoe ziet zelfliefde eruit in jouw leven? Hoe klinkt een liefdevolle ouder in jouw hoofd? Hoe herken je dat je goed voor jezelf zorgt? Wat heb jij nodig om je veilig te voelen, om jezelf serieus te nemen of om mild te zijn voor jezelf?
Dat zijn geen vragen die iemand anders voor je kan beantwoorden.
Daarom geloof ik zo in doorvragen. Aan je therapeut, je coach, terwijl je een boek leest, maar vooral aan jezelf. Niet om het advies ter discussie te stellen, maar om het dichterbij te brengen. Om woorden langzaam om te vormen tot iets wat je kunt herkennen, voelen en uiteindelijk ook leven.
Dus als iemand je een advies meegeeft, een containerwoord, vraag dan of diegene de container samen met jou wil openen. Vraag door totdat het niet langer een mooi idee is, maar iets dat ergens in jou begint te landen.
Want pas op dat moment ontstaat er beweging.